Söz gümüşse sükut altın mıdır?

Bir duyguyu konuşmadan anlatmak, yalnızca mimikleri kullanarak ifade etmek.. Konuşarak kendimi ifade etmenin ne kadar kolay olduğunu anladım. Mimiklerle bir duyguyu karşındakine yansıtmak çok daha zor bence. Bu durumda söz tabiki de gümüş değerinde kalır, zor olanı başarmak her zaman daha değerlidir. Zor elde edilenin kıymeti çok olur. Pişmanlık, kıskançlık, kendini beğenme vb. gibi daha birçok şeyi yalnızca yüz kaslarıyla yapmak zor görünür çünkü bu zamana kadar sözlerle ifade etmenin kolaylığına sığınmışızdır. Aslında farkında olmasak da biz yüz kaslarımızla, mimiklerimizle gün içerisinde bu duyguları yansıtıyoruz. Zor olan ise "yap" denildiği an yapmaktır bence. Yeteneği olan zaten bu konuda sıkıntı çekmez diye düşünüyorum, oyunculuk yeteneği olanlar için bu da oyunun bir parçası olsa gerek.. Sahne performansında konuşmadan kendimizi ifade etmeye grup çalışmasıyla devam ettik.. Yalnızca 6 kare, 6 fotoğraf ve tamamen sükut.. ilk performansımız olduğu için çok anlaşılır olmasak da zaman geçtikçe daha başarılı olacağımızı düşünüyorum. Ama yine de susmak, konuşmamak bana göre değil. Tabiki de el,kol hareketleri, davranışlar da önemli ama sözün yeri ayrıdır. İnsanoğlunu değerli kılan sözleridir, kanımca. Bu performans bana sahip olduğumuz değerin farkına varmamızı sağladı bence, kendini konuşarak ifade etmek ne kadar da önemli bir şeymiş. Doğaçlama olsun, kötü olsun ama biz hep konuşalım, susmayalım, sustukça sıra bize gelmesin.. :)